ΕΝΕΚΕΙΤΟ ΜΝΗΜΗ

 

Δεν έφυγες
απλώς σταμάτησες να είσαι απέναντι

Το όνομά σου,
δεν το λέω, το κρατώ

 

Υπάρχεις εκεί
που δεν φτάνει ο χρόνος,
εκεί που τα βήματα,
δεν επιστρέφουν

 

Ό,τι δεν ειπώθηκε
βαραίνει περισσότερο
από κάθε λέξη

 

Δεν σε ψάχνω
γιατί,

σε συναντώ
στα ενδιάμεσα

 

Η σιωπή,
δεν είναι κενή

έχει σχήμα και σε χωρά

 

Δεν πρόλαβε να τελειώσει σωστά
κι όμως, τελείωσε…

 

Από τότε
ό,τι αγαπώ,
Ενέκειτο Μνήμη!

 

 

 

 ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

Κάποια πράγματα,

δεν τελειώνουν

Όχι επειδή δεν πρέπει,
αλλά επειδή δεν μπορούν!

 

Ό,τι αγγίχτηκε αληθινά,
μένει όχι με θόρυβο,
αλλά με βουβή παρουσία

 

Αυτό δεν είναι τέλος
Είναι η στιγμή πριν τη λήθη,
εκεί που η μνήμη γίνεται ανάσα
και η απώλεια γίνεται χώρος

 

Αν έμεινε κάτι,
είναι αυτό που ένωσε τη σιωπή

με τον άν­θρωπο
Το ποίημα με την πληγή
Εσένα με Εμένα

Κι αυτό,

νομίζω πως είναι αρκετό!