ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΓΡΥΛΟΥ

Αρετή Γκιωνάκη

Επαναδιαπραγματεύομαι τις νύχτες,

βρίσκοντας απάγκιο

σ’ ένα μικρό λιμάνι στις Κυκλάδες

 

Ο ήχος από τον άνεμο,

αλυχτάει με δύναμη

πάνω στα γυάλινα σκαλιά του σπιτιού

κάνοντας το φορτίο της έλλειψής σου,

ένα αβάσταχτο φορτίο στις πλάτες μου

 

Γεύομαι την πέτρα και την αρμύρα της

και καθώς αγγίζω τις διαχωριστικές γραμμές από το χθες

γλιστρώ απαλά

σε ό,τι μου άφησες πίσω σου

…κάπου μακριά

το τραγούδι του γρύλου

γίνεται θηλιά στην επιθυμία μου

 

 

ΙΧΝΗ ΑΠΟ ΒΡΟΧΗ

 

Βγήκα στον παγωμένο κόσμο,
και η βροχή έπεφτε αργά, με πείσμα
Σταγόνες κυλούσαν, ανήμπορες,
σαν να προσπαθούσαν να αλλάξουν τη γη
Μα εκείνη, ψυχρή και άκαμπτη, γελούσε σιωπηλά,
αδιάφορη στις τόσες μάταιες προσπάθειές τους
Ίσως θα ήταν καλύτερα να ήταν χιόνι,
να πέφτει απαλά, χωρίς ήχο,
καλύπτοντας τα πάντα με τη λευκή του αδιαφορία
αφήνοντας μόνο ίχνη στη σκέψη, όχι στη γη

 

Πόσο καιρό πριν, σε χρόνια ανίσχυρα,
έμαθα πως η θλίψη δεν ζητά λέξεις
Αντί γι’ αυτό,

κρατώ τη σιωπή βαθιά μέσα μου,
και με περηφάνια αντικρίζω τον κόσμο

Χαμογελώ στη βροχή,

που δεν σταματά,
-αδιαφορώντας για τη γη,

που την απορρίπτει-

χωρίς ν’  αφήσω τα δάκρυα να τρέξουν

και να ενωθούν,

 να γίνουν ένα μαζί της…

@ΑΡΕΤΗ ΓΚΙΩΝΑΚΗ