...Αυτό το δοκίμιο δεν γεννήθηκε από τίτλους ή διδαχές, αλλά από προσωπική αναζήτηση και από ό,τι κατάφερα να κατανοήσω, μέσα από τη φιλοσοφία των κλασικών Φιλοσόφων και των Στωικών. Όπως δίδαξαν, η γνώση δεν είναι προνόμιο, αλλά αποτέλεσμα παρατήρησης, στοχασμού και καθημερινής άσκησης του νου. Με αυτό το πνεύμα γράφτηκε αυτό το βιβλίο...  Η εσωτερική δύναμη και η ανθεκτικότητα, δεν είναι έμφυτα χαρίσματα, είναι δεξιότητες που χτίζονται καθημερινά, μέσα από τις εμπειρίες, τις επιλογές και τις αποφάσεις μας. Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν μαζί, αυτό το ταξίδι προς τον εαυτό μας... 

Άσκηση Αυτογνωσίας: 

3 Λέξεις Κάθε Βράδυ που θα Αλλάξουν τη Ζωή σου σε 1 Εβδομάδα
Νιώθεις ότι οι μέρες περνάνε και εσύ δεν ξέρεις καν πώς ένιωσες; Ότι το άγχος και οι σκέψεις τρέχουν και δεν προλαβαίνεις να τις πιάσεις;
Η αυτογνωσία είναι και φιλοσοφία. Είναι και δύναμη. Και ξεκινάει με 3 λέξεις.
Δεν θέλει ώρες. Δεν θέλει ανάλυση. Θέλει 2 λεπτά κάθε βράδυ για μια εβδομάδα.
Η Άσκηση:
Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθείς, για μία εβδομάδα, θα γράφεις τρεις λέξεις.
Μόνο τρεις.
Λέξεις που περιγράφουν την ημέρα σου. Ή το πώς ένιωσες. Χωρίς λογοκρισία. Χωρίς "πρέπει".
Παραδείγματα: Κούραση. Ανακούφιση. Ελπίδα ή Άγχος. Υπομονή. Ζεστός καφές.
Στην αρχή μπορεί να σου φανεί απλό, ακόμα και χαζό.
Σύντομα όμως θα αρχίσεις να βλέπεις μοτίβα. Θα καταλάβεις τι σου κλέβει ενέργεια και τι σου δίνει χαρά. Θα δεις τα θετικά στις σκέψεις και τα συναισθήματά σου να ξεχωρίζουν.
Γιατί όταν ονομάζεις αυτό που νιώθεις, παύει να σε ελέγχει. Αρχίζεις να το ελέγχεις εσύ.
Δοκίμασέ το για 7 βράδια. Μετά έλα να μου πεις τι ανακάλυψες στα σχόλια.

Αυτή η άσκηση είναι από το βιβλίο μου: "Ασκήσεις για το: Μπορείς για το  Ταξίδι προς Εσένα - Αυτογνωσία & Αυτοβελτίωση". 

(Η άσκηση αυτή είναι για προσωπική παρατήρηση και δεν αντικαθιστά σε καμία περίπτωση, επαγγελματική υποστήριξη).

 

 

Η ΠΙΣΤΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

 Έχεις το βλέμμα μιας απόλυτης οδύνης

σα να σε τυραννούσε  κάτι δυνατό

 Οι Συμπληγάδες που διέσχισες ως γνωρίζεις

άφησαν τον σπαραγμό μέσα σου

σαν αναμμένο καντήλι

να σου θυμίζει εκείνο το καλοκαίρι στην Ανάφη

 Θυμήσου όμως,

θυμήσου 

πως κι ο Οδυσσέας έκανε χρόνους πολλούς

για να ’βρει την Ιθάκη του

 Παραμένει ακλόνητη η βεβαιότητα της επιστροφής σου...

ΑΡΕΤΗ ΓΚΙΩΝΑΚΗ

 

 

 

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΓΡΥΛΟΥ

Αρετή Γκιωνάκη

 

Επαναδιαπραγματεύομαι τις νύχτες,

βρίσκοντας απάγκιο

σ’ ένα μικρό λιμάνι στις Κυκλάδες

 

Ο ήχος από τον άνεμο,

αλυχτάει με δύναμη

πάνω στα γυάλινα σκαλιά του σπιτιού

κάνοντας το φορτίο της έλλειψής σου,

ένα αβάσταχτο φορτίο στις πλάτες μου

 

Γεύομαι την πέτρα και την αρμύρα της

και καθώς αγγίζω τις διαχωριστικές γραμμές από το χθες

γλιστρώ απαλά

σε ό,τι μου άφησες πίσω σου

…κάπου μακριά

το τραγούδι του γρύλου

γίνεται θηλιά στην επιθυμία μου

 

 

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΜΙΑ ΑΕΝΑΗ ΣΧΕΣΗ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ…

<div align="right"><i>Της Αρετής Γκιωνάκη</i></div>

---

Φιλοσοφία

Η φιλοσοφία, η «αγάπη της σοφίας» δηλαδή, είναι η έρευνα γενικών και θεμελιωδών ερωτημάτων σχετικά με την ύπαρξη, τη γνώση, τις αξίες, τη λογική, το μυαλό και τη γλώσσα κ.τ.λ. Είναι πολύ πιθανόν ο όρος αυτός να επινοήθηκε από τον Πλάτωνα του οποίου οι φιλοσοφικές τους έρευνες περιλαμβάνουν επιχειρήματα ορθολογιστικά, κριτική, συζήτηση, αλλά και ανάκριση, έχοντας πάντα μια συστηματική παρουσίαση τουλάχιστον χρονολογικά.

Ιστορικά, η φιλοσοφία εμπεριείχε όλα τα σώματα της γνώσης. Από την εποχή του αρχαίου Έλληνα φιλόσοφου Αριστοτέλη έως τον 19ο αιώνα, η «φυσική φιλοσοφία» περιλάμβανε την αστρονομία, την ιατρική και τη φυσική.

---

Λογοτεχνία

Η λογοτεχνία από τη μεριά της, μπορεί να αναφέρεται στο σώμα του γραπτού έργου για οποιοδήποτε θέμα, αλλά συνήθως αναφέρεται στη γραφή που έχει σε πολλές περιπτώσεις καλλιτεχνική αξία, σε αντίθεση με τα περισσότερα επιστημονικά ακαδημαϊκά γράμματα και εφημερίδες. Περιλαμβάνει κυρίως πεζογραφία, δοκίμιο, δράμα, ποίηση, βιογραφία, ιστορία, μυθολογία και φιλοσοφία.

Η φιλοσοφία και η λογοτεχνία λοιπόν, με τον κατάλληλο χειρισμό των φιλοσόφων, συνδέονται άμεσα παρουσιάζοντας ιδιαίτερα φιλοσοφικά θέματα που έχουν όμως λογοτεχνικό υπόβαθρο. Καταλήγουμε έτσι να λέμε πως τα θέματα που έχουμε να κάνουμε ονομάζονται «η φιλοσοφία της λογοτεχνίας».

---

Η Φιλοσοφία της Λογοτεχνίας

Η φιλοσοφία της λογοτεχνίας είναι ένας κλάδος κυρίως αισθητικής μορφής, ο οποίος ασχολείται με το ερώτημα ας πούμε:

«Τι ακριβώς είναι η τέχνη;»

Ένα αρκετά μεγάλο μέρος της αισθητικής της φιλοσοφίας, έχει παραδοσιακά επικεντρωθεί στις εικαστικές τέχνες και στη μουσική, ωστόσο, αυτό γίνεται σε βάρος της τέχνης του λόγου. Στην πραγματικότητα, μια πολύ παραδοσιακή συζήτηση για την αισθητική φιλοσοφία επιδιώκει να καθορίσει κριτήρια καλλιτεχνικής ποιότητας που είναι αδιάφορα για το αντικείμενο που απεικονίζεται.

Δεδομένου ότι όλα τα λογοτεχνικά έργα, σχεδόν εξ ορισμού, περιέχουν κυρίως «πλασματικό» περιεχόμενο, οι αισθητικές θεωρίες που βασίζονται σε καθαρά τυπικές ιδιότητες, τείνουν να αγνοούν τη λογοτεχνία.

---

Αφήγηση και Ανθρώπινος Νους

Η ίδια η ύπαρξη της αφήγησης θέτει φιλοσοφικά ζητήματα. Στην αφήγηση, ένας δημιουργός μπορεί να οδηγήσει τους αναγνώστες του σε φανταστικούς χαρακτήρες, σε φανταστικά πλάσματα ή ακόμα και σε ανύπαρκτες τεχνολογίες. Η ικανότητα του ανθρώπινου μυαλού στο να φανταστεί και ακόμη και να βιώσει ενσυναίσθηση με αυτούς τους φανταστικούς χαρακτήρες, αποκαλύπτει από μόνη της, τη φύση του ανθρώπινου νου.

Κάποια μυθοπλασία επίσης, μπορεί να θεωρηθεί ως ένα είδος πειραματικής σκέψης, καθώς περιγράφει φανταστικούς χαρακτήρες, τα κίνητρά τους, τις πράξεις τους αλλά και τις συνέπειες των πράξεών τους.

---

Φιλόσοφοι και Λογοτεχνία

Υπό αυτό το πρίσμα ορισμένοι φιλόσοφοι έχουν επιλέξει διάφορες αφηγηματικές μορφές για να διδάξουν τη φιλοσοφία τους. Ο Πλάτωνας, για παράδειγμα, πίστευε ότι η λογοτεχνική κουλτούρα αλλά ακόμα και οι απλοί ποιητικοί στίχοι, έχουν ισχυρό αντίκτυπο στην ηθική προοπτική των αναγνωστών.

Στη «Δημοκρατία», ο Πλάτωνας επιδεικνύει έντονη εχθρότητα στο περιεχόμενο της κουλτούρας της εποχής του, προτείνοντας μια ισχυρή λογοκρισία της λαϊκής λογοτεχνίας στην ουτοπία του.

---

Επιστημολογία και Γνώση

Με το έργο του Immanuel Kant, στα τέλη του 18ου αιώνα, η δυτική φιλοσοφία, ασχολήθηκε με ένα θεμελιώδες ζήτημα, το ζήτημα της επιστημολογίας.

Η επιστημολογία ή γνωσιοθεωρία είναι ο κλάδος της φιλοσοφίας, που μελετάει την ουσία, τις μορφές, τις πηγές, τις δυνατότητες, την αξία και τα όρια της αληθινής γνώσης του εξωτερικού κόσμου αλλά και του Εγώ.

---

Γλώσσα και Νόημα

Τα τελευταία χρόνια, αυτά τα επιστημολογικά ζητήματα έχουν μετατραπεί σε μια εκτεταμένη συζήτηση λέξεων και νοήματος:

Άραγε μπορεί η γλώσσα να γεφυρώσει στην πραγματικότητα το χάσμα μεταξύ λόγου και μυαλού;

Οι φιλόσοφοι της εποχής εκείνης, έδωσαν μεγαλύτερη προσοχή στη λογοτεχνία από ό, τι οι προκάτοχοί τους. Ορισμένοι προσπάθησαν να εξετάσουν το ερώτημα αν ήταν πραγματικά δυνατό να επικοινωνήσουν χρησιμοποιώντας λέξεις.

---

Ποίηση και Φιλοσοφία

Ορισμένοι ποιητές έχουν γράψει ποιήματα για φιλοσοφικά θέματα, και ορισμένοι σημαντικοί φιλόσοφοι έχουν εκφράσει τη φιλοσοφία τους σε στίχους.

Η κοσμογονία του Ησίοδου και το De Rerum Natura του Λουκρέτιου, είναι σημαντικά φιλοσοφικά ποιήματα.

---

Η Φιλοσοφία μέσα από τη Μυθοπλασία

Ορισμένοι φιλόσοφοι έχουν δεσμευτεί να γράψουν φιλοσοφία με τη μορφή μυθοπλασίας, συμπεριλαμβανομένων μυθιστορημάτων και διηγήσεων. Αυτό βεβαίως, είναι εμφανές στους πρώιμους φιλοσόφους όπως ο Πλάτωνας, που έγραψαν διαλόγους στους οποίους οι φανταστικοί χαρακτήρες συζητούν μεταξύ τους απολύτως φιλοσοφικά θέματα.

---

Για περισσότερα από τριάντα χρόνια, η Φιλοσοφία και η Λογοτεχνία, διερεύνησαν τον διάλογο μεταξύ λογοτεχνικών και φιλοσοφικών μελετών.

Φιλοσοφία και Λογοτεχνία λοιπόν, μια αέναη σχέση στο χρόνο, με πολλές συγκλίσεις αλλά και ακόμα τόσες αποκλίσεις, σε ένα προϋπάρχον ζήτημα προς το παρόν τουλάχιστον, ανεξάντλητο…

Διάφοροι φιλόσοφοι εξακολουθούν να διαβάζονται ακόμα και σήμερα μετά λατρείας, για τη λογοτεχνική αξία των έργων τους, εκτός από το φιλοσοφικό τους περιεχόμενο και θα συνεχίσουν να είναι επίκαιροι, ακόμα κι αν όλα γύρω μας θα αποπνέουν τεράστιες αλλαγές…      (Λεξικό Φιλοσοφικών Όρων, Αγησίλαος Σπ. Ντόκας, Γνωσιολογία, wikipaidia).

Εκδόσεις ΠΝΟΕΣ
Η ποιότητα στο βιβλίο

ΧΑΘΗΚΑΜΕ

            Τρέχω να προλάβω το τρόλεϊ.

Έχει σουρουπώσει και τα μαγα­ζιά ετοιμάζονται να κλείσουν.

Η μετά τη δουλειά βόλτα μου στο κέντρο, έχει πάρει τέλος.

Πήρα της Ισμήνης τα cd που μου  ζήτησε, αγό­ρασα ένα καινούριο ά­ρωμα και ετοίμαζα την επι­στροφή μου στο σπίτι. Με πε­ρίμενε η μικρή, να πάμε για πί­τσα. Της το είχα υποσχεθεί.

Τρώμε τόσο σπάνια μαζί…

Ακούω μια φωνή γνώριμη να με καλεί, φωνή απ’ τα παλιά.

-Έλλη;

Γυρίζω στο άκουσμα του ονόμα­τός μου και σα­στίζω…

-Θάνο;

Είναι εκείνος. Εκείνος μετά από είκοσι ολόκλη­ρα χρόνια.

Πρώτη κίνηση, αυτόματη, να διορθώσω τα μαλ­λιά μου.

Πώς να φαίνομαι άραγε στα μά­τια του μετά από είκοσι χρόνια;

Με πιάνει αδιόρατος φόβος.

Σα να διαβάζει τις πιο μύχιες σκέψεις μου με βγάζει απ’ το προσωρινό αδιέξοδο.

-Δεν άλλαξες καθόλου Έλλη!

Χαμογελάω αμήχανα και αντα­ποδίδω τη φιλο­φρόνηση.

-Μα και συ Θάνο, όπως ήσουν, δεν άλλαξες…

Έλεγα βέβαια ψέματα, γιατί και εμφανή ίχνη φαλάκρας είχε, ενώ το αρρενω­πό του παράστη­μα είχε αντικατασταθεί από ένα σώμα πλαδαρό και ξεκάθαρα κου­ρασμένο.

Ο έρωτας που ζήσαμε εκείνη την εποχή, ή­ταν παραπάνω από τους συνηθισμένους.

Έτσι ήθελα να πιστεύω τότε και μαζί με μένα, έ­δειχνε να το πι­στεύει κι αυτός.

Και λέω έδειχνε γιατί, τα γεγο­νότα που ακολού­θησαν, απέδει­ξαν πως ο έρωτας αυτός τελικά, δεν ήταν καθόλου μα καθόλου μεγάλος.

Μικρός και ασήμαντος ήταν!

-Χαθήκαμε, μου λέει χαμογελώ­ντας ψεύτικα.

-Ναι, χαθήκαμε, του απα­ντώ χα­μογελώντας του ψεύτικα κι εγώ με τη σειρά μου.

«Γιατί άραγε;» Αναρωτιέμαι μυ­στικά.

Σχεδόν είχα διαγράψει από το βαθύτερο εγώ μου την αιτία της απομάκρυνσής μας.

Γεγονός που είχε από πολλά χρόνια πριν πάψει να με απασχο­λεί.

Αλλά κι εκείνος σίγουρα δεν κα­λοθυμάται τα γε­γονότα τα οποία έ­τρεξαν εκείνη την εποχή στις ζωές μας.

Η επίσημη γνωριμία μας έγινε στο καφέ του Αρ­γύρη.

Εκεί μαζευόμαστε η παρέα μετά το μάθημα στο Πανεπιστήμιο.

Ήμουν πρωτοετής κι εκείνος στο πτυχίο. Ο καφές που άτσαλα ε­κτόξευσε στο και­νούριο μου τζιν, ήταν η κύρια αιτία της γνωριμί­ας μας.

Τον είχε πάρει το μάτι μου μερι­κές φορές να φλερτάρει με την Όλγα, μια κοκκινομάλλα, τρι­τοετή της Νομικής. Μου άρεσε το ύφος του, τα μάτια του, το χαμόγελό του.

Όλα σχεδόν μου άρεσαν επάνω του, μα περισσότερο μου άρεσε το τσουλούφι του, που άτακτα έπεφτε στο πλάι κι εκείνος, με μια κίνηση του κεφαλιού, το έ­σπρωχνε προς τα πίσω με χάρη.

Το ίδιο κιόλας βράδυ, μου ζήτησε να με αποζημιώσει με μια βόλτα, δέχτηκα με ένα τρελό καρδιοχτύπι.

-Έψαχνα καιρό να σε βρω, αλλά οι δικοί σου μου έλεγαν πως έ­φυγες για τη Πράγα, κόβοντας έτσι κάθε γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσά μας…

-Πες μου, ακόμα μου κρατάς θυμό για την επιπολαι­ότητά μου;

Η επιπολαιότητά του ήταν η Όλ­γα, η τριτοετής κοκκινομάλλα.

Είχανε σχέση, που ποτέ σε μένα δεν παραδέχτη­κε. Όταν τους βρήκα μαζί στο μικρό δωμάτιό του, χάθηκε ο κόσμος κάτω από τα πόδια μου. Όσο κι αν προ­σπάθησε να μου εξηγήσει, στά­θη­κα αμετάπειστη. Σε λίγους μή­νες πήρα το πτυχίο και πήγα για με-ταπτυχιακό στην Πράγα, εκεί εί­χα κάποιους συγγενείς και δεν θα αντιμετώπιζα ιδιαίτερο πρό­βλημα κατά τη διαμονή μου.

-Του έρωτα κακία δε κρατάμε, του αποκρίνομαι χαμογελαστά.

Ο καιρός που μεσολάβησε, η αλ­λαγή περι­βάλλοντος, τα νέα πρόσωπα που μπήκαν στη ζωή μου, το ίδιο το πείσμα μου να τον ξεπεράσω και να συνεχίσω, με απομάκρυναν οριστικά από τις σκέψεις μου για κείνον.

Ήταν σα να μην υπήρξε ποτέ στη ζωή μου. Τέ­λειωσα το μεταπτυ­χιακό και επέστρεψα στην Ελ­λάδα.

Άνοιξα δικό μου γραφείο, και κάπου σε αυτό το σημείο της ζωής μου γνώρισα τον Άρη.

Ο κόσμος γύρω μας βιαστικός τρέχει, μας σπρώχνει.

Εκείνος αρχίζει να ξαναθυμάται το παρελθόν «μας» και μου λέει πως με σκεφτόταν πολύ τελευταία, πως έψαχνε να με βρει αλλά δεν τα κατάφερε και να η ζωή που με έφερε στο δρόμο του…

Κοιτάζω με αμηχανία το ρολόι.

Το παρατηρεί και με ρωτάει:

-Σε περιμένουν;

Σα να θέλει να ρωτήσει για τη ζωή μου, για όσα δε γνωρίζει και θέλει να τα μάθει.

-Ναι, έχω υποσχεθεί στην κόρη μου να πάμε για πίτσα και αν θέλω να προλάβω πρέπει να βιαστώ.

-Παντρεύτηκες λοιπόν, λέει μέσα από τα δόντια του, σα να μονο­λογεί.

-Παντρεύτηκα και χώρισα. Εσύ;

Ρωτάω, έτσι για να ρωτήσω, να μη φανώ αγενής ως προς τη ζωή του.

-Κι εγώ παντρεύτηκα με την Όλ­γα, έμεινε έγκυ­ος, καταλαβαίνεις τώρα, λέει κουνώντας το κεφά­λι.

Ναι καταλάβαινα!

-Λοιπόν χάρηκα, του λέω απλώ­νοντάς του το χέρι.

-Κι εγώ, να τα ξαναπούμε, να πάμε για καφέ να θυμηθούμε τα παλιά.

Τα παλιά… Ποια παλιά; Σκέφτο­μαι αλλά δε του το λέω.

Μου γράφει σ’ ένα χαρτί το κι­νητό του.

Κουνάω το κεφάλι συγκαταβα­τικά κι απομακρύ­νομαι.

Στον πρώτο κάδο, το ρίχνω μέσα δίχως καμία ενοχή!

Τον έρωτα και τον καιρό τελικά, κανείς δεν τον γυρίζει πίσω…

Τι λέτε; Θα έρθει τελικά;

ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ

Της Αρετής Γκιωνάκη

Τρεις ολόκληρες νύχτες

το φεγγάρι ξενύχτησε στο στρώμα μας

Ένα πελώριο ολοστρόγγυλο φως

που μας υποχρέωσε στην αγρυπνία του Έρωτα

μικρή μου Αγάπη

καθηλώνοντας για πάντα τη μνήμη

στις ανερυθρίαστες στιγμές

των ιερών υποσχέσεων επάνω στα κορμιά μας

μικρή μου Αγάπη

Τρεις ολόκληρες νύχτες

υπερασπιστήκαμε

των χαμένων στιγμών τα ουρλιαχτά

δεμένοι σφιχτά

πάνω στο τιμόνι της προς στιγμήν ελευθερίας μας

Η αχαλίνωτη θλίψη της μέρας

όμως,

βάθυνε κι άλλο τις ρωγμές της απόστασης

Θυμήσου πως όλες οι στιγμές

μόνο

τις νύχτες εξαγνίζονται...

ΜΟΝΟΤΟΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Έρχομαι από μακριά

Διένυσα χιλιόμετρα σπαραγμού

και θλίψης

Περιπλανήθηκα σε ανίσκιωτους δρόμους

Ακούμπησα τις πλάτες μου

σε αγκαθωτούς τοίχους

Κοιμήθηκα σε χωμάτινους δρόμους

πάνω σε πέτρες και τούβλα

πάνω σε άυλα  μυστικά

τραγουδώντας ξανά και ξανά

το ίδιο μονότονο κι απελπισμένο τραγούδι

Συνάντησα χιλιάδες ανθρώπους

αλλά δεν άκουσαν τον σπαραγμό μου

δεν μίλησαν στη μοναξιά μου

κι όλα αυτά,

συνεχίζοντας να τραγουδώ ξανά και ξανά

το ίδιο μονότονο κι απελπισμένο τραγούδι

Ξέμεινα μόνος

περιπλανώμενος στον ίσκιο της ζωής

σ’ αυτήν την έρημη πόλη

που ποτέ της δεν μ’ αγάπησε

και που οι άνθρωποί της,

δεν άκουσαν τον σπαραγμό μου

δεν μίλησαν στη μοναξιά μου

Εγώ όμως, παρ’ όλα αυτά,

συνέχισα να τραγουδώ ξανά και ξανά

το ίδιο μονότονο κι απελπισμένο τραγούδι,

περιμένοντας την μεγάλη ώρα

της ευδαιμονίας μου

τραγουδώντας μέχρι τότε ξανά και ξανά

το ίδιο μονότονο κι απελπισμένο τραγούδι…

Το ίδιο μονότονο κι απελπισμένο τραγούδι,

τον ένα και μο­ναδικό μου φίλο!
ΑΡΕΤΗ ΓΚΙΩΝΑΚΗ Από την Πέτρα της Σίβυλλας

Ποίηση Χρήστου Χαρατσάρη                         https://www.facebook.com/profile.php?id=100016489536809

Πίνακας Χρήστος Χαρατσάρης  https://www.facebook.com/profile.php?

ΟΠΩΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

ΣΥΝΝΕΦΙΑΖΕΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ
ΟΠΩΣ ΣΥΝΝΕΦΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΚΑΙ ΒΡΕΧΕΙ ΟΔΥΝΗ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ
ΡΑΓΙΖΟΥΝ ΤΑ ΒΟΥΝΑ
ΟΠΩΣ ΡΑΓΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΚΑΙ ΣΕΙΕΤΑΙ Η ΑΒΥΣΣΟΣ
ΚΡΥΩΝΟΥΝ ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ
ΟΠΩΣ ΚΡΥΩΝΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΚΑΙ ΜΑΡΜΑΡΩΝΟΥΝ ΟΙ ΨΥΧΕΣ
ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ
ΟΠΩΣ ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΕΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΓΗ
ΜΕ ΑΛΥΣΙΔΕΣ
ΦΛΕΓΟΝΤΑΙ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ
ΟΠΩΣ ΦΛΕΓΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΚΑΙ ΟΙ ΓΑΛΑΞΙΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΑΧΤΗ
ΝΟΣΤΑΛΓΟΥΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ
ΟΠΩΣ ΝΟΣΤΑΛΓΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΟΤΑΜΙ
Η ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ
ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ
ΟΠΩΣ ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΚΑΘΩΣ ΠΕΡΝΟΥΝ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ
ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ
ΟΠΩΣ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ
ΕΧΟΥΝ ΛΗΣΜΟΝΗΣΕΙ
ΠΕΝΘΟΥΝ ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ
ΟΠΩΣ ΠΕΝΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
ΚΑΘΩΣ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ
ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΧΩΜΑ...

https://www.facebook.com/profile.php?

               ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΓΡΥΛΟΥ

Της Αρετής Γκιωνάκη

Επαναδιαπραγματεύομαι τις νύχτες,

βρίσκοντας απάγκιο

σ’ ένα μικρό λιμάνι στις Κυκλάδες

Ο ήχος από τον άνεμο,

αλυχτάει με δύναμη

πάνω στα γυάλινα σκαλιά του σπιτιού

                                                            κάνοντας το φορτίο της έλλειψής σου,

                                                            ένα αβάσταχτο φορτίο στις πλάτες μου

                                                           Γεύομαι την πέτρα και την αρμύρα της

                                                           και καθώς αγγίζω τις διαχωριστικές γραμμές

                                                           από το χθες,

                                                           γλιστρώ απαλά

                                                          σε ό,τι μου άφησες πίσω σου

                                                         …κάπου μακριά

                                                         το τραγούδι του γρύλου

                                                         γίνεται θηλιά στην επιθυμία μου

Από την ποιητική συλλογή Η ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΒΥΛΛΑΣ

                      ΧΑΡΑΖΩ ΤΟ ΤΑΒΑΝΙ

Της Αρετής Γκιωνάκη

Βαθιά στις ρίζες ενός δέντρου

έφτιαξα το σπίτι μου

να μη το αγγίζει ο ήλιος παρά μόνο η βροχή

να πέφτει απαλά πάνω του και να το ποτίζει

Το σκέπασα με πέτρες

να έρχονται τα νυχτοπούλια

και να αφήνουν

το πιο γλυκό τους κελάδημα,                                        πάνωθέν του

                                                            
Τώρα,

                                                            
με μάτια που φωσφορίζουν

                                                            
έχω χαθεί πίσω απ’ τον ορίζοντα και περιμένω...

                                                          
 Με τα νύχια μου, 

                                                           
νύχια γαμψά,

                                                         
 χαράζω το ταβάνι του…     

Από την ποιητική συλλογή "Η ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΒΥΛΛΑΣ"