ΙΧΝΗ ΑΠΟ ΒΡΟΧΗ

 

Βγήκα στον παγωμένο κόσμο,
και η βροχή έπεφτε αργά, με πείσμα
Σταγόνες κυλούσαν, ανήμπορες,
σαν να προσπαθούσαν να αλλάξουν τη γη
Μα εκείνη, ψυχρή και άκαμπτη, γελούσε σιωπηλά,
αδιάφορη στις τόσες μάταιες προσπάθειές τους
Ίσως θα ήταν καλύτερα να ήταν χιόνι,
να πέφτει απαλά, χωρίς ήχο,
καλύπτοντας τα πάντα με τη λευκή του αδιαφορία
αφήνοντας μόνο ίχνη στη σκέψη, όχι στη γη

 

Πόσο καιρό πριν, σε χρόνια ανίσχυρα,
έμαθα πως η θλίψη δεν ζητά λέξεις
Αντί γι’ αυτό,

κρατώ τη σιωπή βαθιά μέσα μου,
και με περηφάνια αντικρίζω τον κόσμο

Χαμογελώ στη βροχή,

που δεν σταματά,
-αδιαφορώντας για τη γη,

που την απορρίπτει-

χωρίς ν’  αφήσω τα δάκρυα να τρέξουν

και να ενωθούν,

 να γίνουν ένα μαζί της…

@ΑΡΕΤΗ ΓΚΙΩΝΑΚΗ