ΠΑΓΙΔΕΥΤΗΚΑ…

Της Αρετής Γκιωνάκη

 

Παγιδεύτηκα…

Στις άκρες των χειλιών σου

Στην κηλίδα που άφησε στο βλέμμα σου

ο χρόνος και η βροχή

Σε κείνο το ατελείωτο πηγαινέλα των γλάρων…

 

Παγιδεύτηκα

προσδοκώντας την  έλευση της άνοιξής μου

 

Η αποδοχή της γνώσης

ακόμα πλανάται

σ’ εκείνο το αποχρωματισμένο του ουρανού…

 

Τα πεσμένα από καιρό  μήλα στο χώμα

είναι

προάγγελοι στο πανάρχαιο λάθος…